Πρεσπαπιέ || vis.it / Τα κύματα_Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών



[περιγραφή ενότητας]
vis.it, visit it - επισκέπτομαι σημαίνει πως σκέφτομαι και μιλώ για κάτι που είδα με τα μάτια μου. Όχι ως άπιστος Θωμάς, αλλά ως αγγελιαφόρος.


Τα κύματα

*Το Σάββατο 13 Φλεβάρη 2016, η ΘΟΚΑρε (το εφηβικό τμήμα της ΘΟΚΑ -Θεατρική Ομάδα Καλλιτεχνείου Αχαρνών) παρακολούθησε την παράσταση του Δ. Καραντζά βασισμένη στα "Κύματα" της Virginia Woolf.

"Γιατί τούτη η ζωή δεν είναι μία και ούτε γνωρίζω πάντα αν είμαι άντρας ή γυναίκα, ο Μπερναρντ ή ο Νέβιλ, ο Λούις, η Σούζαν, η Τζίννυ ή η Ρόντα -έτσι αλλόκοτη είναι η επαφή του ενός με τον άλλον."

"Η Virginia Woolf νομιμοποιεί την ατέλεια, ανακουφίζει, συμπονά και, την ίδια στιγμή, στέκεται με οξύτητα και κοφτερό μάτι στην παραμικρή λεπτομέρεια της ανθρώπινης ζωής, προτείνοντας ως μόνη σωτηρία τους άλλους, την αποδοχή των άλλων και του εαυτού"
[δημήτρης καραντζάς]


Λίγα λόγια από την ομάδα της ΘΟΚΑρε που πήγανε στην παράσταση:
Η πιο υπέροχη σκηνοθεσία που έχω συναντήσει τα τελευταία χρόνια.
[ιωάννα]

Φόβοι, ανασφάλειες και στερεότυπα.
[όλγα]

Τα «Κύματα», έργο της Βιρτζίνια Γουλφ, σε παράσταση στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. Μια πολύ ζωντανά δοσμένη έκφραση συναισθημάτων έξι παιδικών φίλων, που αγαπούσαν και μισούσαν ο ένας τον άλλο. Μονόλογοι που αλληλεπιδρούσαν για να θρέψουν μια γενιά ανθρώπων που πέρασαν από το δημοτικό, το κολλέγιο με προορισμό την ενήλικη ζωή για να διαπιστώσουν ότι ζήλευε ο ένας το άλλον και έτσι δεν κατόρθωσαν να γίνουν ευτυχισμένοι. Γιατί όταν φθονείς το άλλον δημιουργείς κενά μέσα σου, που μόνο με αγάπη μπορείς να καλύψεις…κι αυτοί οι έξι άνθρωποι ξέχασαν να αγαπηθούν πραγματικά… Η παράσταση είναι πολύ ενδιαφέρουσα και διδακτική, αφού θίγει τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τη ζωή και τους ανθρώπους γύρω μας… Η ατμόσφαιρα της παράστασης μας θύμισε πολύ την μελαγχολική Βιρτζίνια Γουλφ.
[γιώτα]

Περίεργο. Αρκετά πρωτότυπο. Δεν έχω ξαναδεί κάτι παρόμοιο. Ως αποτέλεσμα μου έκανε εντύπωση. Μπερδεύτηκα λίγο όμως.
[χριστίνα]

Το έργο ήταν πολύ ωραίο. Ήταν κάτι διαφορετικό επειδή δεν είχα ξαναπαρακολουθήσει τέτοιο θέατρο, αλλά προς το τέλος βαρέθηκα λόγω διάρκειας.
[ελένη]

Πλημμυρίδα - άμπωτη - παλίρροια, όπως ξεσκεπάζονταν απ' τη στάθμη της θάλασσας οι βαθύτερες σκέψεις των ατόμων της ιστορίας κι όπως ξανασκεπάζονταν κάτω από το κοινό πρόσταγμα της συνύπαρξης. Τα κύματα και το παιχνίδισμά τους είναι σαν αυτό το παιχνίδι της μνήμης (που είναι και θύμηση και λησμονιά μαζί): επιλέγουμε να θυμόμαστε και αποφασίζουμε να ξεχάσουμε. Δύο περιστατικά: ένα φιλί στον λαιμό κι ένας ιδεατός Πάρσιφαλ "στοιχειώνει" τις ζωές των ατόμων.
Μια παράσταση στημένη σε ένα πολύ πρωτότυπο σκηνικό (που είχε μια απόμακρη γεύση από Γκροτόφσκι, που οι νεότεροι κάπως έπρεπε να γευτούν αυτό), καλοκουρντισμένες ερμηνείες, ρυθμός, μελωδία, μουσική και τραγούδι έπλεκαν με τον αφηγηματικό λόγο και το α' πρόσωπο των ηρώων.
Πολλές φορές προτιμώ να έρχομαι σ' επαφή με ένα έργο (πεζό, διήγημα, μυθιστόρημα, νουβέλα) μέσω δραματοποίησής του και σε αυτή την περίπτωση η επαφή με το θεατρικό βασισμένο στο έργο της Γουλφ δεν το μετάνιωσα!
Δείτε το!
[σταμάτης]

Την βρήκα πολύ ωραία παράσταση! Αρχικά ως προς τις ερμηνείες των παιδιών ήταν εξαιρετικοί οι περισσότεροι, ειδικά η Ρόντα κι ο Μπέρναρντ (η εγγύτητα που μας εξασφάλιζε το στήσιμο του χώρου έδινε τη δυνατότητα να προσέχεις τις λεπτομέρειες στο λαμπύρισμα των ματιών και στις ανεπαίσθητες κινήσεις των χεριών και την ανάσα). Την ακαμπτότητα της Σούζαν την αντελήφθην ως σκηνοθετική παράσταση για να δείξει τη σχέση με τη φύση που είχε η κοπέλα ("έδαφος", "γη"). Μοναδικότατο το ηχητικό αποτέλεσμα από τους ίδιους τους ηθοποιούς ενισχυμένο από την ακουστική που εξασφάλιζε ο μικρός χώρος.
Ίσως λίγο "δύσκολη" για την οικειοποίηση ή σύλληψη από τους εφήβους των νοημάτων, τα οποία ωστόσο μπορεί να περάσουν ως λέξεις στο υποσυνείδητο και να "ξεβραστούν" στο μέλλον ως απάντηση ή ως μέρος των υπαρξιακών ερωτημάτων που θα ξεγυμνωθούν από την άμπωτη της ζωής τους.
[δήμητρα]

0 σχόλια :