Πρεσπαπιέ || εΙΜΑΣΤΕ άΝΘΡΩΠΟΙ_6



[περιγραφή ενότητας]
είμαστε άνθρωποι. Είμαι, άρα υπάρχω. Πράττω σχηματίζοντας κι επιβεβαιώνοντας την ανθρώπινη ταυτότητά μου.

[μαρία καρβούνη]


Πνιγμός. Χρόνος ασταμάτητος. Ταχύς. Δε μας χαρίζεται. Όλη η ζωή μας μικρές στιγμές. Ευδιάκριτες μπροστά στο εγώ σου. Απόμακρες, όμως, θαρρώ σε κάθε προσπάθεια επαφής μαζί τους. Πνιγμένοι άνθρωποι, χαμένοι στον φόβο νικήθηκαν. Αδιόρθωτη η εύκολη τάση του κατήφορου που επίπονα επέλεξα. Την έμφυτη ανηφόρα που κρύβουν οι άνθρωποι βαθιά μέσα τους αρνήθηκα. Εν αντιθέσει με τις σκέψεις που παρέθεσα συνεχίζω να βαδίζω μετέωρος. Αιωρούμαι με σταθερό βήμα στεκόμενος εναλλάξ στα αδύναμα πόδια μου, φανταζόμενος διαδρομές που δεν έκανα πατώντας σταθερά μα μετέωρα στο ίδιο σημείο. Πνιγμός. Στο έλος που βυθίζομαι. Η δυσκολότερη απόφαση αυτή της μετάβασης στο επόμενο βήμα. Να αρνηθείς τη μετριότητα που στολίστηκες αφήνοντας τη μάσκα της άρνησης κατά μέρους. Πνιγμός. Ανθρώπινο χέρι που σ' έσωσε, αρνούμενο τη δική του μετριότητα. Άνθρωπινη υπέρβαση στο βλέμμα που γύρισε, στο χέρι που σε έπιασε. Η απόλυτη ανάγκη του άλλου για μια άνοδο που μοιράζεσαι. Ενσυναίσθηση της αλήθειας που δε δέχεσαι..όλοι μαζί...Είμαστε Άνθρωποι.

0 σχόλια :