Πρεσπαπιέ || #λογοτεχνία / πΑΙΧΝΙΔΙΣΜΑ_6



[περιγραφή ενότητας]
περισσότεροι του ενός συν-γράφουν. Ο ένας δίπλα στον άλλον, ο ένας μετά τον άλλον. Σαν διάλογος.


Εκεί που αλλάζουν τα νερά
Σε θάλασσα
Να γίνει η υδατινη πρόσμιξη
Άτι ΑΤΙΑ
Που λαγνα και ανάλαφρα τινάζουν την χαίτη όπως η πλάση περιβάλλεται με υγρό αμνιακό λίγο πριν το συμπαν αναγεννηθεί, εκεί,εκεί πάλι εκεί σε βρίσκω.
Στον ίσκιο
Ματιά στραμμένη στον ουρανό. Ελπίδα και κουράγιο στης υγρασίας το αχανές καρνάγιο.
Διαφανές μουράγιο
Αντανάκλαση φωτός και θυμηση τώρα αθραυστη σφίγγει κι άλλο το σκοινί στον κάβο που η αλμυρά λίγο λίγο ξηλωνει
Λίγο λίγο ξημερώνει
Και αποφασισμένα από την παραδεδεγμένη ανοχή ξεγλιστρα, νερό και κυλά.
Από τα ξηλωμένα
- Όμορφα που μοιάζουν τώρα τα ξηλωμενα!-
Τα παντα ενημερωμένα
Πλην ερειπωμένα από συρραφες προσδοκιων, τώρα ατάραχα στον ίσκιο που πλαγιασε, ξερει αταραχα πώς να οραματίζεται ελευθερία.
Ποια ελευθερία
Εύλογα αναρωτήθηκε. Μειλίχια γέλασε. Γέλασε γιατί πάλι τα νερά άλλαζαν φορά. Ήξερε είναι η ώρα.
Ή τώρα
Ή στα δίχτυα στημένη ή στων γλαρων τα φτερά η παγίδα. Μα τώρα είναι ανάγκη από την ακαμψία να ξεμακραινει.
Σαν οπισθοχώρηση
Ή σαν γλέντι ή σαν την ηχώ αμφιβολιών που στα μετόπισθεν μας κρατησε κείνη την φορά που η επιθυμία για μάχη διακυβευε του ονείρου την κράση.
Κεκραμμενο, κεκρυμμένο
Φευγιο προδηλωμενο, εικασίες δισταγμων, ικεσίες ευχών.
Ήκιεσύασήσουνπαρών ναποκτάειρήματοπαρόνμιακαιτοφερεηκουβένταήκαιόχι
Εμπρος, έλα σε μένα ή φύγε κι εκκίνησε για πιο μονούς.
Και διάτρητους
- μα αν η αγάπη είναι νερό, εμείς είμαστε νερό, διψαμε για νερό, πνιγομαστε από το νερό, είναι ποτέ διάτρητο το νερό; 
-Το νερό
απάντησε. Τα σύννεφα μαζεύτηκαν πολλά, πάνω που τα είχε αποφασισμενα, πάλι η αγωνία νικά. Πάλι βροχη, μα σαν να 'ν' γιορτή
Θανγιορτή και θάλασσα
Απ'την αλυκή μάζεψε -εκλιπαρώ- όσο μπορείς αλάτι και ριξε στων πληγών μας τωρα την ρωγμή.
-πεστοκαιξήλωμανθες- πάνταυτή
Μόνο μην σιωπας. Τώρα θελω, τώρα να σε βλεπω, τώρα να σε βουλιαξω, τώρα να σε ναυαγήσω, τώρα να ποθησω, τώρα τα πάντα να κατακτήσω. Μόνο μην φοβηθεις κι εσύ, μην σιωπας.
Πάντα αυτή
τι άβολα ιδανική: η μεγάλη εποποιία του έρωτα.

Νεφέλη Συρίγου
Σταμάτης Παρασκευάς

0 σχόλια :