Πρεσπαπιέ || εΙΜΑΣΤΕ άΝΘΡΩΠΟΙ_8





[περιγραφή ενότητας]
είμαστε άνθρωποι. Είμαι, άρα υπάρχω. Πράττω σχηματίζοντας κι επιβεβαιώνοντας την ανθρώπινη ταυτότητά μου.

[μαρία καρβούνη]


Και όλα προβλημάτισαν από την αρχή ως το τέλος το μυαλό του ανθρώπου που ξεκίνησε μια νέα πάλη. Δίνοντας το όνομα ζωή ή προσπάθεια ξεγέλασα την ιστορία που άρχισα. Με έβαλα μέσα. Πρωταγωνιστής σε σενάρια ολότελα δικά μου. Κύκλοι συνεχόμενοι, με την πολλή σκέψη μου δουλεμένοι, έγιναν πολύγωνα και έχασαν την πρωταρχική αυτούσια αξία τους. Εγκλωβισμένος στη μία γωνία δεν μπορώ να προχωρήσω. Να κυλήσω στο άπειρο ελπίζοντας πως συνεχίζω. Το σκοτάδι χαμόγελο στον πόνο. Μα εντείνει τους φόβους μου. Ναρκωμένος με αυτοσχέδια σκοτάδια πίστευα πως δεν έχει καλύτερα. Ένα σκούντημα έφτασε να με βγάλει από τη γωνία εκείνη. Ξανακύλησα αναζητώντας τελεία. Περπατώντας επάνω τους διαπίστωσα πως οι λιγοστές αποστάσεις ανάμεσα στις πολλαπλές τελείες που έβαλα χάραζαν τον κύκλο που πάνω του έτρεχα. Δε δύναμαι όσο κι αν τρέχω να σε ξεπεράσω. Προδομένο μου «είναι» που σε ζωγράφιζα σε χαρτιά πεταμένα από σένα θορυβούμαι και αφήνομαι στις σκιές που γιγαντώνονται μέσα μου. Επιθυμώντας να δημιουργήσω μια τελεία αλλιώτικη. Την τέλεια πράξη εκείνη που ολοκληρώθηκε. Στρογγυλή και απαράμιλλα ίδια με τις άλλες, μα ο ρόλος της χαραγμένος βαθιά θα αλλάξει εμένα. Θα γίνουν οι τελείες εκείνες μάτια που θα φανερώσουν πύλες που δεν έβλεπα. Μάτια φωτιές που θα ανάβουν στη θύμηση των περασμένων. Εμπειρίες μονάκριβες, πανάκριβα δώρα όλα αυτά τα μικρά στίγματα που ορίζουν στεφάνι. Νικητήριο έπαθλο, της πρώτης γνώσης. Κάθε κύκλος που άνοιξε φτάνει στο ίδιο σημείο για τέλος. Τα βήματα άνθρακας μουτζουρώνουν επάνω. Το σχήμα το διάλεξες. Κάθε κύκλος ανασφάλειας δώρο. Μέσα να κλείσω προσπάθησα όσα αλλάζουν και φεύγουν. Άυλη ύπαρξη που ξεγλίστρησε, το σκάσε. Η αγάπη, η ζωή μου. Η διάμεσος όρισε τη διαγραφή του κενού μου. Θεωρίες που έπλασα μην μπορώντας να βάλω σε τάξη τις σκέψεις. Η τελευταία μου παραδοχή πως...Είμαστε Άνθρωποι.

0 σχόλια :